help      sign in      register      language language

Reviews - Porsche 911 (996) Targa of Ronnyhesse

Ronnyhesse - 2010-08-08
Drie duivelse 911 dagen.

Als ik de parkeerplaats oploop met in mijn hand het zojuist afgesloten leencontract en de sleutel met het Stutgard paardje zie ik hem al staan, de verzinnebeelding van succes in het leven met zijn onmiskenbare nimmer verdunde eigen persoonlijkheid….de Porsche 911.

Van alle insentives die ik in de afgelopen 26 jaar van mijn zakenrelaties heb mogen ontvangen, heb ik een aantal weken geleden wel de allerleukste gekregen.
Het bedrijf MCC te Naarden, leverancier van merken als Motorola en TDK is onlangs onderdeel geworden van de Pongroep.
“Als ik ooit de staatsloterij win dan ga ik het eerst langs Pon om twee 911’s te bestellen, één voor jou en één voor mij” is een gevleugelde uitspraak van mijn jongere broertje.
Kortom de 911 maakte ook vroeger thuis al behoorlijk wat emoties bij ons los.
Dichterbij gekomen valt onmiddellijk het formaat op, dit is dus gewoon een forse auto.
Toegegeven ik ben niet al te zeer onder de indruk van het nieuwe gelikte carrosserie-ontwerp van deze Targa-uitvoering maar zijn proporties ten opzichte van het vorige model zijn wel precies goed, de zijruiten puur 911 en de karakteristieke pose spreekt nog altijd voor zich.
Met name het achterwerk spreekt zeer tot de verbeelding.
Wat twee ovale edelstalen uitlaatpijpen niet kunnen doen voor een auto.
Mijn allereerste indrukken als rijdend de eerste meters worden afgelegd: genoeg beenruimte voor een spelletje twister; een ophanging die moeiteloos de scherpe kantjes van de weg afhaalt en een prachtige cockpit waar de gemiddelde leerfetisjist zijn hart kan ophalen.
Waneer ik de snelweg opdraai richting Vinkeveen “dit moet ik natuurlijk meteen met mijn broertje gaan delen” schakelt de Tiptronic automatisch op met een zijdezachte nauwelijks waarneembare overgang tussen de wissels.
Het contract dat ik zojuiste van mijn handtekening heb voorzien vermeld duidelijk dat snelheidsbonnen of erger inbeslagname geheel voor eigen rekening zijn, dus voorlopig maar even rustig aan doen.
Al snel gaat het overschakelen bij niet meer dan 3500 toeren mij vervelen en wordt het tijd voor de manualstand van de bak en de bediening van de plus-min schakelaars op het stuur.
Waneer het toerental zodanig is opgelopen dat de automaat weer ingrijpt, is bij de bestuurder ook inmiddels het toppunt van bravoure bereikt.
Deze machine is serieus snel, waneer je de zweep over de zescilinder boxer haalt voel je het kippenvel over je rug lopen.
Toch valt mij op dat het rijden met een kanon als dit op onze snelwegen wat weg heeft van garnalen pellen met bokshandschoenen aan.
Ik moet mij enorm beheersen om niet onze bekrompen vaderlandse limieten fors te overschrijden en laat de top van 280 km/h voor wat hij is.

Pagina’s kan ik vullen met superlatieven en u als lezer vervelen met bijvoorbeeld de toerenteller die prominent midden voor je neus uit het dashboard priemt of het feit dat deze auto altijd in de tweede versnelling wegrijd omdat het in de eerste met die 320 pk gewoon te heftig is allemaal, maar dat doe ik niet want dit is een clubblad voor de MX-5 adept en die wil niets met 911’s te maken heeft.
Wel zou ik graag mijn conclusie met u als autoliefhebber willen delen.

Na drie schadevrije en bonloze dagen breng ik mijn droommobiel terug naar de rechtmatige eigenaar.
Ik ben een illusie en 200 benzine Euro’s armer en een ervaring rijker.
Want: ”en nu komt het” ik heb meer lol in mijn MX-5.
De 911 heeft zijn sensatie grens op zulke hoge snelheden liggen dat je die momenten maar zelden zult beleven, of je moet geregeld naar Duitsland willen.
Op onze wegen in het dagelijks gebruik lijkt deze Porsche meer een goedmoedige Audi, een gevoel dat ik nog nooit in mijn MX-5 heb gehad.
Verder is een targa-dak absoluut geen substituut voor een vol cabriolet als de onze en viel me het kraken van deze bij elk hobbeltje in de weg mij eigenlijk een beetje tegen, zeker als je de € 115.000,- die je voor deze auto van je bankrekening moet halen in je achterhoofd houd.
“Porsche, there is no substitute” zei Tom Cruise in de film Risky Business, nou daar wil ik graag nog eens met hem over discussieren.